‏آیا تا به حال اندیشیده‌اید که اگر خداوند راه یاد کردنش را به ما نمی‌آموخت، در حیرت دنیای مادی گم می‌شدیم؟ امام سجاد(ع) در دعای چهل و پنجم صحیفه، پرده از حقیقتی بزرگ برمی‌دارند؛ اینکه یاد خدا، نه یک تکلیف، بلکه دعوتی است برای بهره‌مندی از حقایقی که فراتر از درک حواس ظاهری ماست. ایشان با بازخوانی آیه «مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم»، ما را به ضیافت شکرگزاری و دوری از ناسپاسی فرامی‌خوانند. در ادامه این مطلب، همراه ما باشید تا عمق این دعوت الهی را بیشتر بررسی کنیم.

امام سجاد علیه السلام در روایتی می‌فرمایند:

وأنتَ الَّذی دَلَلتَهُم بِقَولِکَ مِن غَیبِکَ وتَرغیبِکَ الَّذی فیهِ حَظُّهُم عَلی ما لَو سَتَرتَهُ عَنهُم لَم تُدرِکهُ أبصارُهُم، ولَم تَعِهِ أسماعُهُم، ولَم تَلحَقهُ أوهامُهُم، فَقلتَ: اذکُرونی أَذکُرکُم وَاشکُرُوا لی ولا تَکفُرونِ...

تویی آن که با سخنان غیبی ات، آنان را راهنمایی کرده‌ای و به آنچه بهره ایشان در آن است، تشویق نموده‌ای؛ بر چیزی که اگر از آنان می‌پوشاندی، دیدگانشان آن را در نمی‌یافت و گوش‌هایشان آن را درک نمی‌کرد و خیال‌هایشان به آن نمی‌رسید. و فرموده‌ای: « مرا یاد کنید تا یادتان کنم و مرا سپاس گویید و ناسپاسی ام نکنید »...

الصحیفة السجّادیّة : ص ١٧١ الدعاء ٤٥